سرمای عمر آدمی یک نفس است

                           و آن یک نفس از برای یک هم نفس است                 اگر نفسی با همنفسی است

                                          آن یک نفس از برای یک عمر بس است .

                     می گوید :

                                « می هراسم »

                    بیم از آن کس داشته باش

                   که می گوید :

-         به هیچ چیز هیچ شکی نیست .

           به وزغ ها

          سنگ پرتاب می کنند

          اما وزغ ها

          واقعآ می میرند

                      بر گلبرگت

                                   قصه ای بود از عشق

اشک چشمم رنگ گلبرگ تورا دزدید که تو بی رنگ شدی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یادگار روزای عاشقی بودی برا من...............

که حالا سنگ شدی ..

                         گل بی رنگ شدی..

                                                   شاهد سوز دل سنگ شدی.....  

بهم دیگه رسیدیم ..... نگات نگام دزدید

میون باغ خورشید....... یه عهد تازه بستیم

که مال هم بمونیم....... واسش جناغ شکستیم

گفتی اگه بمیرم......... یاد من از دلت رفت

یادم تورا فراموش....... یادم تورا فراموش

گفتم که شعله عشق.....حتی اگه بمیرم........در من نمیشه خاموش

قدم زدیم دویدیم........ به دشت گل رسیدیم

یه دشت گل شقایق..... شقایقای معصوم....... که شاخه ایشو چیدیم

با غنچه ی شقایق ...... برام نگینی ساختی

وقتی به من سپردیش.... گفتی که شرط باختی

گفتم این شقایق رو قلبمه همیشه ........ حتی اگه بمیرم ازم جدا نمیشه

گذشت روزای روشن.... ببین چی شد زمونه

ببین که بی کسی رو......  سر میکنم تو خونه

عزیز خونه بودی .... دری بی بهونه بودی

وقتی بهت رسیدم ........ دیدم روونه بودی

راستی درست می گفتی.... یادت منو فراموش

وقتی که عشقی تازه....... رفتی گرفتی آغوش

یادت منو فراموش.... یادت منو فراموش

یادت نرفته از دل .... یادت منو فراموش

یادت منو فراموش...یادت منو فراموش

.................................................

می دیدیمش که هر روز از سحرگاهان یک جا می نشیند و بالا آمدن خورشید را نظاره می کند و تا شامگاهان همچنان روی بر او نگاه می دارد و با او می گردد.

آنگاه تازه دانستیم که چرا به او می گویند : ((  آفتابگردان  ))

و از آنجایی که خورشید در اسطوره ها نماد (( حقیقت )) بود آفتابگردان را نکو داشتیم و خواستیم تا با ما بماند و نشان ما باشد ; نه به آن نشان که خود را حقیقت بپنداریم , و نه حتی به آن توهم که روی خود را به سوی حقیقت بپنداریم ; بلکه تنها به نشان آرزویی که در سویدای  قلبمان روییدن گرفته بود , که : (( ای کاش می توا نستیم آنگونه باشیم ))

                        و اگر غیر از این بود , او هرگز نمی پذیرفت !

دلم ای کاش شبنم بود می شد؟...

                                          سباحی بین همدم بود . می شد؟...

بیاد خاطر چشم تو ای دوست

                                       نگاهت ای کاش هر دم بود. می شد؟..

 بسوی گرمی خورشید پنهان

                                         فراغت کاش مرهم بود . می شد؟....

چو گل شاداب و عطر افشان خندان

                                      دلم ای کاش  بی غم بود . می شد؟....

آن گاه که در لانه گردن فراز می داری . سینه را جلو می دهی .... روی پنجه می ایستی و بال ها را بر هم می زنی تا بچه ها ببینند و یاد بگیرند ..... به این فکر نکردی که وقتی پرواز را آموختند و پریدند و رفتند .....  چقدر آشیانه بوی تنهایی و غم خواهد گرفت؟

اما تلخی این غم را به شیرینی تماشای پرواز آن ها معاوضه کن ...

باشد تا روز به روز بیشتر اوج گیرند و روزی خود آموخته هاشان را از آن پرواز سبکبال به بچه های دیگر بیاموزند....

دلی دارم که دلداری ندارد

                                          متاع من خریداری ندارد

کسی آگه ز سوز سینه ام نیست

                                          مریض من پرستاری ندارد

نه دلداری . نه دلجویی . نه دلسوز

                                          بکار من کسی کاری ندارد

دلم از درد تنهایی گرفته

                                          مقیم شهر غم یاری ندارد

زیاد دوستان رفته است نامم

                                         کهن افسانه بازاری ندارد

زابر دوستی باران ندیدم

                                         گل پژمرده گلکاری ندارد

ندارم قیدی و . آزاده حالم

                                        سر درویش دستاری ندارد

زهر بندم رها کردند و گفتند

                                       که این دیوانه آزاری ندارد

بنازم بی نیازی را که جز عشق

                                       کسی بر دوش من باری ندارد

                                          چه کردم که بی اعتنا می گریزی؟

خدا خواست پیوند عشق تو با من

                                          ز من . یا زکار خدا می گریزی؟

چرا گرم خواندی؟  چرا سرد راندی؟

                                          چرا لطف کردی ؟ چرا می گریزی؟

                                              بزود رنجی دلهای با صفا سوگند

به شوخ طبعی مستان بزم عشق و جنون

                                             که گم کنند درو بام خانه را .سوگند

به بوسه گیری پروانگان زچهره ی گل

                                              به شور بختی مرغان بسته پا سوگند

به تنگدستی بخشندگان گوشه نشین

                                               به رو گشادگی بی نیاز ها سوگند

به اشک دیده ی شب زنده دار مهجوران

                                               به شعرو ساز و می و بزم آشنا سوگند

به چشم پاکی شبنم . به روشنایی روز

                                               به این مظاهر خلقت . جدا جدا سوگند

به نامرادی لب تشنگان وادی عشق

                                               به سازگاری درویش بینوا سوگند

به اشک عاشق مسکین زظلم اینهمه قید

                                              به پایداری معشوق با وفا سوگند

به این غروب غم آلود  روزگار فراق

                                              به صبح روشن آغاز عشق ما سوگند

که از تو در نظرم هیچ قبله روشنتر

                                             نبوده بهر نمازم . به این خدا سوگند

به پندار تو :

    جهانم زیباست!

          جامه ام دیباست!

                    دیده ام بیناست!

                              زبانم گویاست!

                                      قفسم هم طلاست!

              بر این ارزدکه دلم تنهاست؟

من این وبلاگ رو تازه بازش کردم

بلد نیستم خوب تایپ کنم

من یوسف هستم

۱۹سال سننمه و یه پشته کنکوری هستم

ما (من و خانوادم) ساری زندگی می کنیم

حالا که خودم و معرفی کردم دیگه چیزی ندارم که بگم

و منتظر مطالب جدید من  باشین

با تشکر یوسف